„Na wpół rozebrane sierotki rozbiegły się w popłochu, pozostawiając na placu jedynie
Easter. Machając rękami oganiały się od komarów i muszek, po czym, zatoczywszy pełne koło, zebrały się znów dokoła swojej przewodniczki i stały tak drżąc z wyczekiwania i niepokoju.
— Myślę, że najlepiej będzie, jak wejdziemy wszystkie razem — zawyrokowała pani Gruen,vvald. Jinny Love uderzyła w lament i wcisnęła głowę w tęgi, owinięty sznurem szlafroka brzuch pani Gruenwald.
— Bierzcie się za ręce! Żywo! Marsz! Do wody! Uważajcie na kamienie i korzenie, żebyście nóg nie połamały! I starajcie się, dziewczęta, starajcie się. Wierzgajcie nogami, no! Próbujcie się utrzymać na wodzie! Trzymajcie się mocno liny!
Pani Gruenwald energicznym ruchem wyzwoliła się od Jinny Love, szybko zrzuciła szlafrok i skoczyła do wody, wypierając niemałą jej część. Dziewczęta, zaopatrzone tylko w te jej jankesowskie porady, pozostawały na brzegu.
Gdyby nie to, że sieroty się zaparły, morgańskie dziewczęta najprawdopodobniej nigdy nie weszłyby do wody. Easter podeszła nad sam brzeg Jeziora Księżycowego i wbita nogami w ziemię stała i wpatrywała się w nie z takim zdumieniem, jakby istotnie rzecz działa się na Księżycu. Jezioro jest rzeczywiście tak tajemnicze, że mogłoby się znajdować na, Księżycu — pomyślała Nina — chociaż naprawdę znajduje się w stanie Missisipi, w odle“(5)